Sen olmazsan, aynı yerde,
Kim demiş ki; durur dağlar.
Şib Vadisi düşer derde,
Taşlara baş vurur dağlar.

Kuru dalda filiz biter,
Zikrinle her canlı öter,
Kudretin yapmaya yeter,
Yürü desen, yürür dağlar.

Hünerin örmediğini,
Her aklın ermediğini,
Gözlerin görmediğini,
Daha güzel görür dağlar.

Tâif halkı bile bile,
“Kābil”leşince “Hâbil”e,
Kuaykıan gelir dile,
Rasûl’e söz verir dağlar.

Beklenen vukû bulunca,
Doğu-batı bir olunca,
Verilen mühlet dolunca,
Sabun gibi erir dağlar.