Fatih Özmen-Yandım Ya Resulallah

İbrahim aşkıyla yollara vursam,
İsmail sırrıyla kurbana dursam,
Hacer’in aşkıyla menzili sorsam,
Sen kurak çöllerde…
Coşan ummansın!
Ben sana yandım!
Yâ Resûlallah, Yâ Habiballah!
Yandım Ya Resûlallah!
Bilal’in sabrıyla taşlar altında,
Bir âh çeksem ulu Kâbe katında,
Bir zerre misâli dursam kapında,
Sen fâni bedene…
Ölümsüz cansın!
Ben sana geldim!
Yâ Resûlallah, Yâ Habiballah!
Geldim Ya Habiballah!
Sıddık’ın sırrıyla mağaraya girsem,
Sevr’in sinesinde menzile ersem,
Bütün varlığımı yoluna versem,
Sen bitmez yollarda…
Ulu kervansın!
Ben sana kurban!
Yâ Resûlallah, Yâ Habiballah!
Hamza’nın aşkıyla Uhud’a baksam,
Aşkının nuruyla bağrımı yaksam,
Gözyaşı sel olup ravzaya aksam,
Sen yaralı ruha…
Kutlu mekânsın!
Ben sana ağladım!
Yâ Resûlallah, Yâ Habiballah!
Ağladım Ya Resûlallah! Ağladım Ya Habiballah!
Ateşten gömleği giyip de yansam,
Kurumuş dudakla adını ansam,
Zehirli suları zemzemdir sansam,
Sen bitmez çileme…
Yüce fermansın!
Ben seni özledim!
Yâ Resûlallah, Yâ Habiballah!
Vuslat diyarına kuş olup uçsam,
Gönlümün kilidin aşkınla açsam,
Benlik hırkasını yollara saçsam,
Sen yorgun kalbime…
Eşsiz limansın!
Ben sana muhtacım!
Yâ Resûlallah, Yâ Habiballah!
Muhtacım Ya Resûlallah!
Gözümün nurudur bastığın izler,
Aşkını haykırır sustuğum gizler,
Bildim ki tükenir yazılan sözler,
Sen bittiğim yerde…
Sonsuz zamansın!
Ben sana meftunum!
Yâ Resûlallah, Yâ Habiballah!
Ravzanın yeşili gözüme dolsa,
Hücre-i Saadet durağım olsa,
Tenim şu Medine çölünde solsa,
Sen kanayan cana…
Eşsiz dermansın!
Ben sana vurgunum!
Yâ Resûlallah, Yâ Habiballah!
Vurgunum Ya Habiballah!
Ümmetin der; tenim çölde de solsa,
Bir yâre hasretim Medine topraklarında…
Bitsin bu hasretlik Yâ Resûlallah!
Sen kanayan cana…
Eşsiz dermansın!
Ben sana hasretim!
Yâ Resûlallah… Yâ Habiballah…