Abdullah Tamamlar-Gafil Dürüşüben

Gâfil dürüşüben ne yaparsın bu fenâyı
‘Âkil kişi urur mu buz üstünde binâyı

Âhir bu felek seni dahi şöyle kılısar
Senden ilerü nitdiyse ata vü anayı

Hey hoşluğa mağrûr olup unutma ana dur
Bu genc ü safânın sonuna renc ü ‘anâyı

Ne mihnete sabrın var u ne ni’mete şükrün
Bil imdi ki ne fakrı başardın ne gınâyı

Gayret midir ey gayrı kapulardan umanlar
Dün gün koyup ol bay u sehâvetlü binâyı

Zânîleri ne gıybet idersin sen ey hod-bîn
Çün dilin ider irte gice bunca zinâyı

Hayf ola ki şol tatlu dilinden gele yatlu
Gaybet dirüresin koyuban medh ü senâyı

Taşrağı ilin çalgıların niçe sıyasın
Sımadın içindeki def ü çengi vü nâyı

Sen münkiri mürşid nice irşâd ide çün kim
Teslîm olup elden komadın kibr ü minâyı

Kim koya gül-âbı kabına şol kişinin kim
Katran ile doldurmış ola kendü inâyı

Ko çok sözü sûz iste Kemâl Ümmî Çalab’dan
Kimse söz ile olmadı ‘Attâr u Senâyî