Ey münkir-i hak gel vireyim sana tesellî
Tâ kim bilesin nidüğünü “Lâ” ile “İllâ”
Sen kendini bir başka vücûd itme tasavvur
Vâr olan anın varlığıdır sensin olan “Lâ”
Her kim bilir kendi özün bildi Hudâ’yı
Kendini bilen buldu ebed menzil-i a’lâ
Dil ‘âlemi tefsîrin eğer dersin okursan
Hiç şübhesiz itdin seni sen ‘âlim ü dânâ
Bu “kâle yekûlu” ile bu “kâne yekûn”un
Vâr iken “fe yekûn” it biline Hazret-i Mevlâ
Dil âyînesin gayrıdan var eyle mücellâ
Ol âyîneye eyleye dildârı tecellâ

Kendini görüp sen seni bir kimse mi sandın
Noldun sen ‘aceb kendin, gâyetde beğendin
Pend itmek içün halkı nice kande çalışdın
Âhir sana bende oldu Hakk’a gitmeğe kandın
Ger ister isen vuslat-ı dîdâr-ı Hudâ’yı
Yok eyle aradan yürü sen kendini kendin
Biz komayız elden alırız dâmen-i ‘aşkı
Vâiz yürü sen başına it vâr ise pendin
Bu denli hicâbât ile ol dost görünmez
Ya böyle muhabbetle sen seni ere sandın
Dil âyînesin gayrıdan var eyle mücellâ
Ol âyîneye eyleye dildârı tecellâ

Kanı bize Hakk virmiş idi evvel emânet
Tâ kim tutarız biz anı kuvvetle be-gâyet
Nitdin sen anı neyledin ey hâce haber vir
Hak üzre ‘aceb sen ana itdin mi ri’âyet
Yoksa unutup alsını zâlim mi denildin
Câhillik idüp itdin ise ana hıyânet
Sen defter-i dîvânı kamu kevn ü mekânda
Sende bulunur zulmet-i envâr-ı hidâyet
Tebdîl idegör zulmetin envâr-ı İlâh’a
Görmekliğe dîdâr-ı Hakk’ı ola liyâkat
Dil âyînesin gayrıdan var eyle mücellâ
Ol âyîneye eyleye dildârı tecellâ

Ömrün çürüdü gitdi hevâ ile hevesde
Döndürmedin eyvâh yüzünü cânib-i Dost’a
Unutdun ola mı vatan-ı aslın ey miskîn
Bu kay u ‘alâik yolunu eyledi beste
‘Ahd ile emân itmiş idik Hakk ile evvel
İkrârın ‘aceb var mı ola yevm-i eleste
Dîdâr-ı gülün bülbülü idin sen ezelde
Ol ‘âlemi unutdun ola mı bu kafesde
Dört yanı gezüp kande ararsın anı dervîş
Pâk eyle gönül levhini var anda yol iste
Dil âyînesin gayrıdan var eyle mücellâ
Ol âyîneye eyleye dildârı tecellâ

Bu ziynet-i dünyâ ile bu şöhret ü âfet
Bu hây u haşem ü kasr ü serây ile bu devlet
Bu atlas u zîbâ ile bu giyme kuşanma
Bin türlü nefâisle virüp nefsine lezzet
Bu ‘izzet-i dünyâ ile bu mâl bu menâsıb
Yârân ile bu sevk u safâ hem bu zarâfet
Sandın mı sana bâkî kalır bunlar ey miskîn
Hiç aklına gelmez gibi ahvâl-i kıyâmet
Bir devlete çalış ki Nizâmoğlu fenâsız
Olmaya anın zevk ü safâsına nihâyet
Dil âyînesin gayrıdan var eyle mücellâ
Ol âyîneye eyleye dildârı tecellâ