Te’âlallâh zihî sultân ki ana hiç zevâl irmez
Meliklik ana yaraşır ki ‘azl u intikâl irmez

Kamudan uludur kadri sınık gönüldedir sadrı
Anın dîdârının bedr-i kemâline hilâl irmez

Kadîm ü bî-zamân oldur mukîm u bî-mekân oldur
Hakîm ü bî-nişân oldur ki hîç idrâk ü bâl irmez

Kerîm ü ber-kemâl oldur Rahîm ü bî-zevâl oldur
‘Azîm ü bî-misâl oldur ki zâtına misâl irmez

Vekîl ü lâ-yezâl oldur Celîl ü zü’l-Celâl oldur
Cemîl ü zü’l-Cemâl oldur ki hüsnüne cemâl irmez

Hüve’l-Evvel hüve’l-Âhir hüve’l-Bâtın hüve’z-Zâhir
Zihî Fa”âlu ol Kâdir ki ‘aczi yok melâl irmez

Zihî Evvel ki önüne yetişen kendidir gine
Zihî Âhir ki sonuna hisâb-ı mâh u sâl irmez

Zihî Zâhir ki bu gözler göremez niçe kim gözler
Zihî Bâtın ki her yüzlerde görünür hayâl irmez

Hemîşe gösteren gören hemân oldur alan viren
Hiç andan özge kimseden kamu halka nevâl irmez

Ana yüz bin şükür minnet çü virdi bize çok ni’met
Ki key ednâsına kıymet virüben milk ü mâl irmez

Ezeldir inmez ü ağmaz kimesne hükmünü yığmaz
Ebeddir kim ana hergiz nüzûl ü irtihâl irmez

Ne ol Hakk doğdu kimseden ne hod kimse doġar andan
Münezzehdir ta’allukdan ana bahs u cidâl irmez

Ana bahs u cidâl ehli kuru lâf u makâl ehli
Ne irsün kıyl ü kâl ehli çü değme ehl-i hâl irmez

Anın zâtında bahs iden biri hâtîdir ikiden
Nedir disün cevâb iden çü sırrına suâl irmez

Hezârân kârubân göçüp delim berr ü bahri geçüp
Zihî a’lâ ki çok uçup ana hiç perr ü bâl irmez

Eğer her merd-i kâmiller anı vasf ide bin yıllar
Dimez binde birin diller kaluban kendü lâl irmez

Kamu tâlib anı soylar dün ü gündüz anı söyler
Ana nice elif boylar bükülüp oldu dâl irmez

Muhît-i şeş cihetdir hep ‘aceb pes kandadır ol Rabb
Ki ‘arş u ferş u şark u garb cenûb u hem şimâl irmez

Değil andan cüdâ her şey bize bizden yakın ol Hayy
Biz andan key ırağız key delimdir kim visâl irmez

Şerîki çifti ok tekdir münezzehliği bî-şekkdir
Yolu hak kavli gerçekdir işine mekr ü âl irmez

Sıfatı “kul hüvallah” ol Hudâ’nın zât-ı pâkinin
Anın keyfiyyeti yokdur bu sırra kıyl u kâl irmez

Bu yolda var delim perde ne kılalım ki bizler de
Geçüp gitmeğe ol ferde kanı tâkat mecâl irmez

Gerekdir yolda kılavuz ki sâlik menzil alavuz
Ana kimse kılavuzsuz muhâl-ender-muhâl irmez

Cihânda gerçi ey yârân delimdir mürşid-i pîrân
Velî Hâce Ali Sultân makâmına makâl irmez

O şâhın sevgili kulu ganî dergâh-ı makbûlü
Kime kim gösterür yolu varır doğru dalâl irmez

Meğer ol mürşid-i kâmil kıla bizi ana vâsıl
Bize bizliğimiz hâil ana ansız ricâl irmez

Kemâl Ümmî seni sen ko “ene” gitsin ki kala Hû
Çü birdir ana gayrı o hezârân bin kemâl irmez

Hayâli derdi ol cânın başıdır cümle dermânın
Visâl-i dâdına anın nebât u kand u bâl irmez