Ve seni çağırıyor
Duyuyor musun?
Doğduğunda kulağına söylenmişti
Biri sağına, biri soluna
Ve sana sesleniyor Rabbin
Doğduğun günden bu vakte kadar
İmam çağırıyor, gelmez misin diyor
Seni yaradan Rabbine koşmaz mısın diyor
Arkana bakma, suya dem vur
Seni davet ediyor
Kucaklaşmayı, kavuşmayı
Bilir misin ruhun gözeneklerinin açılmasını?
Bilir misin yüzündeki gözeneklerin açılmasını?
Teninin suyla kavuşmasını
Alnının secdeye vurduğu o anı bilir misin?
Elest’te Rabbin “Kalu Bela”da söz vermedin mi?
Teslim olmadın mı?
Akıl etmedin mi?
Şimdi düşünme vakti ve yönelme vakti
“Allah uludur” diyor
“Camiye gel” diyor
“Teslim ol” diyor
“Kavuş, kucaklaş” diyor
Eller bir bağlanır, boyunlar bükülür
Gözler yere doğru eğilir
Bakışlar dem vurur
Bu bir hikmet, bunda bir sebep var
Bilir misin kucaklaşma anını?
O çok iyi biliyordu
Ayakları şişinceye kadar namaz kılardı
Ve seslenirdi ona eşi: “Neden, neden?” derdi
Ve derdi ki Peygamber:
“Rabbime şükretmeyeyim mi?
Rabbime ibadet etmeyeyim mi?” diye söylenirdi
Vardı bunda bir hikmet
Beş vaktin beşinde bir nazar-ı hikmet
Rabbin sana 24 tane altın vermiş
Senden yalnızca birini istiyor, bilmez misin?
Arkana dönüp bakma
Koşarak gel tebessümle ve sükutta bulun
Düş toprağa, dem vur
Kavuşma anında hasretin bakışları var
Ey insan, özüne dön, namaz vakti
Kılmaz mısın, kılmaz mısın?
Kavuşma anı…