Gözlerinde içime bir şiir damladı kan kırmızı.
Onu al, bana ellerini ver.
Bir denizin dibindeyim, şaşkınım
sanki buğulu bir ateşin ortasında dilim.
Vurgunlar yedim en kalabalık yerimden.
Zehirlere bulandı;
ağzım, dilim, kelimelerim.
Yazılarında elim nedamet yıldızları
bunları sen mi yazdın çocuk?
Kelimelerinde dalgın bir yalnızlık,
sözlerinde yaman baş dönmeleri..
kağıdın beyazını rüzgar karanlığına döküp
bir ağır yanılgının kıvılcımlarını çıkardın.
Vakitsiz şiirler gibi dolaşır içimizin ormanlarında
bir o kadar kör kütük sevgili, bir o kadar soğuk.
Nasıl bir cehennemdir kim bilir
gözlerinden bir kurşun gibi süzülüp toprağa iner.
Bir yanı tenhalığın, bir yanı azim bir kalabalık…
Bir yanı günaha müheyya bir karanlık,
Bir gülüşün çıkar karanlıktan, bir hüznün girer.
Benimse elimden ne gelir?
Yağmuruna durmaktan başka…
İşte sana göğsümün düzü!
İşte ırmaklarım kalbini ıslat!
İşte köpüklerim kuşat yüklerini!
İşte karanlığım ışıklarını sına!
İşte! bu da kalbim. İçimin gözü.
Onu al;
Bana elini uzat.