Nihayet erdim otuz beşe, daha yolun başındayım. Sonu mu ortası mı bilemem, onun gibi Cahit Sıtkı affetsin beni. Hazinesi bugünde saklı ömrün, pişmanlığı dünde. Diz çökmeye gerek yok ki yarının önünde. Hata hata aklar türedi sakalımda, sormam kimseye çirkin mi diye. Karışıklığımı bitiriyor kırışıklar; yüzümdeki her çizgi dosttur yani, değişmemeli bazı şeyler. Değişmiyor, hâlâ özgürüm ben.
Aynalarda taze heyecanlara gebe ruhum, sahte gülüşlerden medet ummuyorum. Yaşadıklarım siniyor içime, yarından kaygı duymuyorum. Doğrudur, adam gibi olmalı bugünüm; adam gibi yaşıyorum, adam gibi yaşıyorum. Ne olur ki araya yollar girse, gücü mü yeter engellerin mesafelerin muhabbette payı var dost delikanlıysa ayrılmaz ki yüreğimiz, sevdiğinin ömrü vefası kadar. Artık yalnız da değilim; kendinde değilsen tek başınasın, farkında değilsen olup bitenin ne faydası var yüz bin arkadaşın?
Şükranla başlıyorum kavuştuğum her güne, dertlerimle dertte değil benim başım, dertte değil benim başım. Evet, her nefis tadacak ölümü, her nefes bir gün son bulacak. Hayat boyu sordum neye yaradığını; şimdi öğrensen ne olacak? Gaybı Allah biliyor, yalnız O ne diyorsa o olacak. O ne diyorsa o olacak.
O ne diyorsa o O ne diyorsa o O ne diyorsa o o olacak
O ne diyorsa o O ne diyorsa o O ne diyorsa o o olacak
O ne diyorsa o O ne diyorsa o O ne diyorsa o o olacak
O ne diyorsa o O ne diyorsa o O ne diyorsa o o olacak
O ne diyorsa o O ne diyorsa o O ne diyorsa o o olacak