Ayağı tozunu sürme çekelden gözüme cânım
Görünür oldu her gâhı gözüme veçh-i cânânım
Niçün sevmeye cân anı ki anda buldu cânânı
Yıkıldı kal’â-i fikrim yapıldı dinim îmânım
Çü bildim vech-i cânânı kamûda sezdim Allah’ı
Fenâyım Hakk’ta Vallâhi ne bilim kaldı ne dânım
Ki bildim cümle Hakk imiş arada gayri yok imiş
Bi-külli anda gark imiş ne ben vârım ne irfânım
Buluştu bir ten-ü bir cân bu mülkü ettiler seyrân
Niyâzî’den görünen ol ben ancak ad ile sânım