Ey vücûdu kâinâta bahşeden zevk u safâ
Yani kim mebnî-i âlem sensin ey kân-ı vefâ

“Rahmete’n-li’l-âlemîn” sensin sana olsun salât
Ez-ezel âbâd-ı dünyâ tâ ilâ yevmi’l-cezâ

Âb-ı lâ’linden alır ezhâr u esmâr lezzeti
Boy verir anber güle reyhâne zülfünden sabâ

Reng-i ruhsârın bezetmiş âlemi misl-i arûs
Kays’ı Mecnûn eylemiş Leylâ’yı etmiş dil-rübâ

Bir beşersin kim beşer âciz seni idrâkde
Çünki sensin mazhar-ı mazmûn-ı remz-i “kul kefâ”

“Yevme tublâ”da halâik cem‘ine sensin şefî
Melce’-i âsî vü mücrim sensin ey sâhib-livâ

Nâmını zikr ile Âdem oldu makbûl-ı ilâh
Lutfunun muhtâcıdır hep enbiyâ ve evliyâ

Kâm alır dergâhına yüz döndüren bî-çâreler
Ben kara yüz de n’ola dergâhına olsam revâ

Âsîdir çokdur günâhı bu Kemâlî hastenin
Afv kıl cürmün, elim tut yâ Habîb-i Kibriyâ