Hakk’ın kullarını bâzı kul eyler,
Anı kul eylemez yine ol eyler.

Alan veren O’dur bâzâr içinde,
Kimin bây ve kimini yoksul eyler.

Kiminin bakırını eder altın,
Kiminin altının kara pul eyler.

Kimini güldürür dâim cihânda,
Kiminin âh u efgânın bol eyler.

Kiminin sevdiğin alır elinden,
Kiminin erini alır dul eyler.

Kimine istemezken verir evlâd,
Kimi ister ana yâd oğul eyler.

Kimi bulmaz giye çuldan abayı,
Kiminin atına atlas çul eyler.

Kiminin tatlı balın eder acı,
Kiminin acısın tatlı bal eyler.

Eder ak güneşi geh kara balçık,
Kara balçığı açar gâh gül eyler.

Kimin bülbül eder güle kılar zâr,
Kimin pervâne-veş yakup kül eyler.

Kimi ‘Îsâ nefesdir eder ihyâ,
Kimi Deccâl olup sağa öl eyler.

Çürüğü sâğ edüp sâğı çürük hem,
Solu sâğ ve sâğı gâhi sol eyler.

Ayağı baş eder, başı geh ayak,
Dili kulak, kulağı hem dil eyler.

Fili gâhî karınca kursağına,
Koyup karıncayı gâhî fil eyler.

Çıkarır gâhi yoldan nice yolcu,
Gehi yolcuyu göstermez yol eyler.

Gâh ıssız harâbı şenlik edip,
Gâhi şenliği dağıtup yel eyler.

‘Anâsır ipliğin tab‘ iğnesinden,
Geçirip onu bu bunu şol eyler.

Yeli gâhi letâfetle eder od,
Odu gâhi kesâfetle yel eyler.

Suyu dondurup eder taş u toprak,
Taşı toprağı akıtır sel eyler.

Seli deryâ çıkar tatlı su ondan,
Suyu yel yeli dahi vâbil eyler.

Hurûf-ı cerre gibi cümle eşyâ,
Birbirine uzanıp el eyler.

Eder ‘âkilleri çok işde ‘âciz,
Eder ebleh bir iş san ‘âkil eyler.

Bu sözün Yûnus’u Mısrî değildir,
Lugaz bundan mu‘ammâsın ol eyler.