Bana rahm etsen Kerimâ rahmetin mi eksilir!
Çünki Rahman olduğunu halk-ı âlem hep bilir!
Eyledim ben gerçi bîhad bîhesâb cürm ü günah,
Sen ki Ğaffâr ü Ganîsin fazla noksan mı gelir!
Sen ata ettin ezel bezminde îmânı bana,
Zü’m eder vaiz ki isyân ile imân bozulur!
Bir gurura düşmüş ol miskin bahadırlık sanır,
Râh-ı Hakka gitse bir dem yorgun at gibi solur!
Halka va’zı cem’-i mal etmek için eyler hemân,
İl atar tutup sözünü kendisi kapıp alır!
Dahl eder âşıkların zikr ü sema vecdine,
Meclis-i gıybette göyâ bülbül-ü handân olur!
Söylenir âdet ezelden meyl eder cinsi cinsine, Ehl-ı aşk uşşakı, münkir münkiri arar bulur!
Geç bu Kuddûsî günahkârın suçundan çünki sen, Hem Rahimsin, hem Halimsin, hem Sabûrsun, hem Ğafûr!