Sene binikiyüz kırksekiz oldu.
Kıyâmet alâmeti eyledi zuhur!
Bir şedid kış olub benzimiz soldu, Titreşip inleriz hep misl-i zenbûr!

Görmemiş böyle bir şitâ pirler, Ecdâdımız dahi görmemiş derler; Akıller ağlaşıp gam gussa yerler, Arif olan bundan çok ibret alır!

Küpe câme testi bardak yarıldı, Koyun keçi sair hayvan kırıldı;
Bu musîbet bize Hak’dan verildi, Sanmanız onu kim abes oluyor!

Alimler kitabın sırrın bilirler,
Kâmiller kıssadan hisse alırlar;
Dün ü gün tevbeye meşgul olurlar, Derler kıyametin rûzu geliyor!

Sokaklar buz ile kar ile doldu, Dükkânlar değirmenler kapanıp kaldı;
Bir köyden bir köye gidilmez oldu, Üç kuruşa çıktı bir tabla kömür!

Evlerimiz dahi doldu kar ile,
Az kaldı ki dağlar taşlar yarıla; Ünsiyet eyledik şimdi nâr ile, Elmadan armuttan tatlı oldu kor!

Çocuklar tandırın başına üşdü, Garibler miskinler külhana düştü; Yolcular yerinde uyuşup şaştı, Kimisi kurtulur, kimisi ölür!

Çok edelim istiğfârı kardaşlar, Dökelim gözlerden kan ile yaşlar; Doyamaz bu kışa ağaçlar taşlar, İnsan hayvan ona doya mı bilir!

Yaz gelib semûmdan öldü çok insan,
Kış gelib kırıldı bî hesab hayvan; Ağlayıp çağlayıp isteyip ğufrân, Diyelim afveyle bizi ey Gafûr!

Bundan eşed imiş cehennem kışı, Ta’zib ederler onda serkeşi;
Akıldan hariçtir Tanrı’nın işi,
Her şeyde var hikmet bizlere mestur!

Zulmeylemez nâsa zerrece
Hüda, Lâyık olduk geldi bize bu şitâ; A’mâle göredir herkese ceza,
Taksir eden lå-bud cezasın budur!

Kur’an’da, Ğaffârım ben diye söyler, Suçunu bileni mağfiret eyler;
Kibr ü inâd eden tamu’yu boylar, Bilmeyen suçunu oliser makhûr!

Ammeten geldi çünki bu belâ,
Der isen, bunun hikmeti n’ola?
Dinle cevabını vereyim sana, Müntekam kimimiz, kimimiz me’cûr!

Ayân oldu bunda kudret-i Kahhâr, Eyleyelim gece gündüz istiğfâr; Kurular içinde yaşlar da yanar, Tâibleri sever Hak edib mağfûr!

Kalbinden adâlet merhamet gitti, Padişahı bize musallat etti;
Emr-i Hallâk ile halkı incitti, Anlamayan onu kul etti sanır!

Uzattın kati sözü Kuddûsî, Uyandırmak kasdın pend edib nâsı; Ver nefsine öğüt ey kalbi kâsî, Gözsüzleri nice yedebilir kör!

Korkutma ümmeti söyleme artık, Yürekleri yufka tâkatleri yok; Rahman’dır Tanrı’nın rahmeti pek çok,
Me’muldür cümleyi etmesi mesrur!

Hadiste buyurdu Habib-i Vehhab: Yoktur ümmete ahretde azâb;
Azâbı dünyada çektiği ikab,
Ahrette ne azab ne ikab görür!

Sahihdir bu hadis gerçi ey kardaş, Lakin sen rûz ü şeb dök gözünden yaş;
Etme gurur olma şeytana yoldaş, Çünki gurur ile oldu ol menfûr!