Bilenler vech‐i cânânı bu cism ü cânı neylerler,
Görünse şemsin envârı meh‐i tâbânı neylerler.

Bugünkü cennet‐i irfâna dâhil olsalar uşşâk,
Yarınki va’d olan hûri veya gılmanı neylerler.

Bugün âmâ olan yarın dahi âmâ olur elbet,
Aça gör cân gözün kim bî‐basar nâdânı neylerler.

Sülûk ehline insan sohbetin bulmak durur maksud,
O sohbet kim bulunsa sohbet‐i hayvânı neylerler.

Gönül duymazsa vicdân ile Allah’ı hakîkatçe,
Mücerred dildeki ilmi veya irfânı neylerler.

Ne hâsıl şol ibâdetten riyâ ve ucb ola anda,
Gider şirki gönülden Hakk’a kim tuğyânı neylerler.

Salât‐ı ehl‐irfân kıblesidir “semme vech‐ullâh”
O veche kul olanlar tâat‐ı noksânı neylerler.

Niyâzî “küntü kenzen” sırrını kendinde buldunsa,
Süleyman tahtını, ya hikmet‐i Lokmân’ı neylerler.