Anmaz mısın sen şol günü, cümle âlem hayran ola,
N’edeceğini bilmeye, bî-hod u sergerdan ola.

İsrâfil sûrunu ura, cümle mahlûk duru gele,
Dirilerek haşre vara, anda kâzî Sübhân ola.

Zebânîler çeke tuta, götüre Tamu’ya ata,
Deri yana, kemik tüte, dün gün işi efgân ola.

Mâlik çağıra Tamu’ya, çek anı meydana getir,
Hak korkusundan Tamu’da titreyerek figân ola.

Mâlik eydür: “Hey hey Tamu”, korkar titrer kamu,
Tanrı buyruğun tutmayan, anda pişe büryan ola.

Dağlar yerinden ırıla, heybetinden gök yarıla,
Yıldızlar bağı kırıla, düşe yere perrân ola.

Yazıklarımız tartıla, nice perdeler yırtıla,
Bilmediğin günahların, anda sana ayân ola.

Yûnus eydür işbu sözü, dergâhına tutgil yüzü,
Diler Hakk’ı göre gözü, hem inayet ondan ola.