Sabreyle gönül derdine derman gelir elbet!
Sen hastaya bil şöyle ki Lokmân gelir elbet!
Zühd ile kişi sanma ki Hakkı bulur ancak,
Aşk olmasa yoldaş ona hüsrân gelir elbet!
Nâlân olur âşık olan üftâde bu yolda,
Bülbül-ü gül gülşene giryân gelir elbet!
Bu ilm ü cedel kibre sebeb demiş erenler,
Müstekbir olan kimseye hızlân gelir elbet!
Şeyhin izini gözle sakın olma mücâdil,
Ki şeyhsiz olan sâlike şeytan gelir elbet!
Aşkı ede-gör başına tâc, deme mecâzi,
Âşık olanın gönlüne irfân gelir elbet!
Her gece temelluk edib sen yârine yalvar,
Nâlân ola-gör ki sana ihsân gelir elbet!
Çok cürm ü günahım diye kat’ etme ümidi,
Suçunu bilen müznibe ğufrân gelir elbet!
Kuddûsî bîçâre koma gayrını dilde,

Şol hâne ki âbâd ona Sultan gelir elbet!