Zümre-i uşşâkın olur,
Cümle günâhı hasenât!
Sanmaki Uçmak’da bulur,
Aşksız olanlar derecât!

Mü’mini aşk muhlis eder,
Mürşid alıp onu yeder,
Tutub elin dosta gider;
Olur o kul âşık-ı zât!

Çünki ibadetde riyâ,
Eden olur tarda sezâ,
Sevmez onu bil ki Hüdâ;
Yerini eyler derekât!

Eyleyen İblis’i harun,
Etmediği aşka düğün,
Kılmadı aşk bağrını hun;
Bulmadı hiç îmân sebât!

Olsa idi aşkı eger,
Şirkten eder idi hazer,
Olmaz idi ehl-i sakar,
Bulur idi fevz ü necât!

Adem’e çün eyledi kin,
Benlik edib oldu laîn,
Eylemeyüb secde hemin
Etti ğavâyat iki kat!

Aşk oduna yanmamağın,
Bâde içib kanmamağın,
Kibr edip utanmamağın;
Kârına erişti şitât!

Yok idi Bel’am’da dahi,
Zerrece aşk dinle ahî,
Eyledi ucbun vasahi;
Misl-i hamir fi-l felevât!

Red edûben onu Hüdâ,
Kıldı makamını lezâ,
Kalmadı hep oldu hebâ;
İlm ü amel savm ü salât!

Her kimi kim sevse Hüdâ,
Aşkın ona eyler atâ,
Gönlü bulur zevk u safâ;
Vermeye aşk u neşevât!

Kıldı sâfî Adem’i aşk,
Oldu onun hemdemi aşk,
Verdi hemin hoş demi aşk;
Gitti kamû gam kasâvat!

Verdi terakki ona hem,
Aşk-ı aziz anladı hem,
Zellesine etti nedem;
Yok bu sözümde şübühât!

Cümlemiz ceddidir o zât,
Bulmuşuz onunla hayat,
Ederiz ona salâvât,
Küllü aşiyy ve ğadavât!

Etme bu Kuddûsî’ye sen,
Buğuz adâvet kötü zan,
Hakdır ona aşkı veren;
Kıldı enîs fi-l halevât!