Bulmasın yâ Rab tarîk-i aşka sâlikler zevâl
Aşksız âlemde insânlık muhâl-ender-muhâl

Aşkdır bir katreyi bin merdüm-i dânâ kılan
Aşkdır bir katreyi eyler harâm eyler helâl

Aşksız insâna hayvândan edâldır dedi Hak
Kâinât varsa fenâya aşka yoktur ihtimâl

“Kenz-i mahfî” cevheri aşkdır o gevherden çıkar
Cümle mevcûdun vücûdu nûr u nâr necm ü hilâl

Kenz-i aşkın remzidir Ahmed Muhammed Mustafâ
Hubb-ı Haydar olmasa ol kenz göstermez cemâl

Nûr-ı Ahmed’dir o gevher hem odur mir‘ât-ı Hak
Âşıka seyr-i cemâl bî-aşklar görmüş celâl

Cür‘a-i câm-ı ezel mestânesi ârifleri
Zevk-i ukbâ âfet-i dünyâ eder mi pây-mâl

Herkesin dünyâsı kendi gönlüdür anda olur
Ya hayâl-i hâm-ı hasret ya esîr-i zülf ü hâl

Dâm-ı unsurdan halâsa çâre ancak aşkdır
İhtirâs tûl-i emel ceng ü cedel evlâd ü mâl

Dört melek derler mukarreb çâr unsur aslıdır
Akl cibrîl refrefi aşk aşkla açdı perr ü bâl

Ey Kemâlî aşksız fazl u kemâl tâlibleri
Oldular bunlar ezelden düşmen-i fazl u kemâl