Gün sabâh oldu nur yüzüyle O’nun,
Geceler saçlarıyla buldu sükûn…

Enbiyâ zirvesinde, öyle ulu!
Yolların en sahîhi, nurlu yolu…

Lutfu sonsuz, kerem hazînesi O,
Âlemin kurtuluş nişânesi O…

En temiz soydan en güzel evsâf,
Hizmetinden şeref bulur, eşraf…

Bir işâret edince taş konuşur…
Yarılır gökte ay, ağaç koşuşur…

Geldi mîrac gününde Cebrâil;
Etti dâvet O Şâh’ı Rabb-i Celîl…

Hak katından niyâzı, nâzı niçin?
Ümmetin âhirette affı için…

Yüce serdârımız Muhammed’imiz…
O’na uymak, yegâne mesnedimiz…