Eyâ sen sanma kim senden bu güftârı dehân söyler
Veyâ terkîb olan unsur yâhud lahm-i zebân söyler
Seni evvel sana bildirmek murâdın kasd edüp
Mevlâ Anâsırdan giyüp bir don yüzünden tercümân söyler
Hayâl-i zıll yeter ‘ibret görünen hayme-i tende
Değildir nutkeden sûret derûnunda duran söyler
Şular kim bilmedi nefsin “aref”den almadı dersin
Değildir Hakk’a ‘ârifler özün bilmez yalan söyler
Kimindir bunca cümbüşler kimindir nutkeden cevher
Özünden olmadın ‘ârif özünden özge kân söyler
Yaratdı cümle eşyâyı özün pinhân edüp anda
Göründü nice bin yüzden velî kendi nihân söyler
“Sekâhüm Rabbühüm” hamrin içen ‘âşıklar ey
Nakşî Erer ma’şûkuna anlar mekândan lâ-mekân söyler