Medine şehrine Mevlâ beni düşde müdir etmiş!
Habibi eşiğinde bende-yi bîkes hakîr etmiş!
Uyanıp uykudan kıldım tefekkür sırrını onun,
Dedim, Hak dostunu fadlıyla bana dest-gîr etmiş?
O âli mansıba her giz değil isem de ben lâyık,
Müceret rahmet ile ol Hüda lutfun kesir etmiş!
Sene bin ikiyüz ellidokuz, mâh-ı Muharrem hem,
Bu tarihde bana Vehhab ki bahşiş-i kebir etmiş!
Amelden kalmış öküzler gibidir şimdi Kuddûsî,
Beni zikreylesin kulum diye Hallâkı, pîr etmiş!
Menâmımda bana Vehhab Resûlün dest-gir etmiş!
Ki ben kulun Medine şehrine şimdi müdir etmiş!
Müdirin bilmezem mânâsını hayretde kaldım çün,
Beni Hallâk-ı âlem böyle bir divâne pîr etmiş!
Bu rüyanın aceb tâbirini kimden süâl etsem,
Bilir zirâ onu şol zât ki Mevlâ habîr etmiş!
Değil her kişinin kârı bu sırrı eylemek idrāk,
Hüdâsı kimi sevdi ise irfanın kesir etmiş!
İki türlü olur tabiri bu rüyânın amma hiç,
Ona bende liyakat yok ki Hak miskin hakîr etmiş!
Biri zahir müdiri olmağa dâl, birisi bâtın,
Bana zâhir yaraşmaz, Hâlıkım müflis fakir etmiş!
Dahi bâtın müdiri olmağa yok bende istihkak,
Denâetde kabâhatde Hüdâvend bî nazîr etmiş!
Bulub Kuddûsî bîçârenin gönlü teselli, der:
Beni Hak, nûr-u Fahrikâinat’dan müstenir etmiş!