Okusan bin cild kitabı, eylesen amel,
Marifetten zerre dammaz, kalbine gel etme naz!
Hem bu denli olsa ömrün, eylesen hac her sene,
Her gece kılsan kamu şartıyla bin rekât namaz!
Sâim olsan her gün, asla yemesen içmesen,
Can kulağı ders-i irfan nüktesini duyamaz.
Cümle halk olsa muhibbin etseler i’zâz seni,
Onu izzet sanma çün Hak ile olur i’tizâz!
Der isen kim nice tahsil olunur bu mârifet,
Cân ü dilden dinle diyem sana eyle iktiyâz!
Marifet gönülde doğar cezbe ile gün gibi,
Cezbe de zikr ile dolub kalbe eder ihtirâz!
Zikrin eva’ı dahi çokdur kamunun efdali,
Nefy ile isbat buyurdu sakin-i arz-ı Hicaz!
Bu yola şeyhsiz sülük etmekte var havf ü hatar,
Bir icâzet sahibi şeyhden izin al kıl cihaz!
Can kulağı irfan dersinin bir noktasını bir nüktesini duyamaz!
Bulamazsan şeyhi sana benden olsun izin tam,
Eyle imdi zikrini hazer etme asla ihtirâz!
Bu icâzet-i âmmedir verdim izin istiyene,
Tâ kıyamet gününe dek zâkirine var icâzet!
Yazana, okuyana, dinleyene, verdim izin,
Bu hakikat emridir zan etmeyin emr-i mecaz!
Dedi peygamber ki, taşa hüsn-ü zan eden dahi,
Nef’ini bulur o taşın menzili olur nişân!
Her kim eyler bu icâzetnâmeye hoş hüsn-ü zan,
Onu Allah ehl-i irfandan eder mahrum komaz!
Girmek istersen erenler zümreine ey aziz,
Durma dâim eyle tevhid gece gündüz kış ve yaz!
Dört neferden uzlet eylersen bulursun tez murâd,
Ehl-i dünya, ehl-i gaflet, ehl-i bid’at, hilebaz!
Kesme dilden her nefes her dem, beher hal zikri sen,
Zakirin kalbine şeytan masivayı koyamaz!
Bulmadım bir şeyh diye terk etme zikrullah çün,
Sana Kuddûsî icazet verdi, oldun sen mücâz!