Mecnûn-ı râh-i ‘aşkam bilmem ‘akıl ne şeydir
Bir meyden olmuşam mest âyâ o mey ne meydir
‘Aşk ile Hayyu Hû’ya ‘âid-durur zamîrim
Esmâ vü fi’l-i ‘âlem yanımda hây u heydir
Bir dem idi ki kalbim elvâh-ı ‘akl okurdu
Dest-i tehayyür ile ol nâme şimdi taydır
Za’f u nezâfet ile cismim hayâl olupdur
Zann eylerim ki anı hâke fütâde feydir
Hayretdeyem özümden yâ Rab ne turfe şeydir
Kim şekl-i âdemîde ne mürde vü ne haydır
Bir dem hurûş u pür-gam bir dem hâmûş u bî-dem
Gûyâ ten-i nizârım neyzen elinde neydir
Geh geh dalâlet ile nefsim yolun yitirir
Gâhi hidâyet ile bir merd-i nîk-peydir
Gerçi sözün Rusûhî pür-sûz u bâ-şererdir
Ammâ ‘aceb ki halka bârid gelir çü deydir

Manası=
Aşk yolunun delisiyim, akıl nedir bilmiyorum. Öyle bir şarapla sarhoşum ki o şarap nasıl bir şey bilmem.
Gönlüm Allah’a aşk ile öyle bağlı ki katımda dünyânın hiç bir kıymeti yokdur. Gerek ilim gerek fiil bu âleme âid ne varsa hepsi boş geliyor.
Kalbim bir vakitler akıl levhalarını okurdu yani ilimle, dersle, kitapla meşgûl idim. Fakat şimdi aşkın verdiği hâl hepsini unutturdu, bütün o yazılar, kitaplar, ilimler silindi gitdi.
Zayıflıkdan, incelmekden bedenim o hâle geldi ki, sanki toprağa düşen bir gölge.
Yâ Rabbi kendime hayret ediyorum, ne acâib şey, insan şeklindeyim ama ne ölüyüm ne diri.
Bir ân gelir coşkulu ve gamla doluyum, bir ân gelir sessiz ve nefessiz olurum. Zayıf bedenim sanki bir neyzen elindeki neydir.
Zaman zaman nefsim yolunu şaşırır, bazı zaman da hidâyet üzre giden bir er olurum
Sözüm gâyet yakıcı ve ateş saçıyor olsa da şaşılacak işdir ki halka soğuk gelir çünkü kışdır.