Çün sana gönlüm mübtelâ düştü
Derd ü gam bana âşinâ düştü

Zühd ü takvâya yâr idim evvel
Aşkla benden hep cüdâ düştü

Vâiz eder gel aşkı terk eyle
Nideyim sabrım bî‐vefâ düştü

Nice terk etsin aşkı şol âşık
Ana karşı sen mehlikâ düştü

Vechini görsem dağılır aklım
Zülfün ona çün muktedâ düştü

Kim seni buldu kendi yok oldu
Vaslına ey dost cân bahâ düştü

Aşka uşşâkın da’vet etmişsin
Cân kulağına ol sadâ düştü

Bu Niyâzî’nin hiç vücûdunda
Zerre komadı hep bekâ düştü