Ey ‘aceb bilemezem kim bana bu sevdâ neden
Kim bu gönlüm kuşu uçdu geçdi milk-i hâneden

Her nefes gönlüm hümâsı lâ-mekân seyrin kılur
Gerçi nefsin baykuşu geçmedi bu vîrâneden

Düşdüm ol bî-hûş olanlar düşdüğü sevdâya ben
İçdim ol serhoş olanlar içdiği peymâneden

İçeli ‘aşkın şerâbın gâh mestem geh humâr
Hergiz ayıklık gelir mi ‘âşık-ı mestâneden

Gözlerimden kân ile yaş akdığını tanlaman
‘Aşk okudur çünki bağrım başlarını kanadan

Bî-tekellüf cem’ içinde ‘aşk-ı ma’nâ şem’ine
Zevk u şevk ile düşerem tîzirek pervâneden

Ey bana öğüt viren kim kanı ussun ey deli
‘Âkil isen sen dahi us isteme dîvâneden

Niderem esbâbı çün kim terk-i dünyâ kılmışam
Kim sakalından geçerse fâriğ olur şâneden

Kanda kim bir dâne görsem bilesince dâmı var
Sezeliden berü dâmın bezerem her dâneden

İnşâallah kim bu yoldan sapmayavuz bir kadem
Kim bize irşâd olupdur mürşid-i yegâneden

Kendüye fazlıyla bizi âşinâ eylerse dost
Pes ne korku bize yüz bin düşmen ü bîgâneden

Bu Kemâl Ümmî bigi âvâre vü bîçâre kul
‘Âlem içre ne doğupdur ne doğısar âneden

‘Âşıkam ben diyüben da’vâ kılan çokdur velî
Pehlevân oldur ki meydân iltdi her merdâneden