Bu vücûd iklîmine bir cân gelir bir cân gider
Gâhi cânân cân olur gâh cân bî-cânân gider

Emr-i nefse râm olup dâim mücâhid olmayan
Hâib u hâsir kalır nâdân gelir nâdân gider

Her hevâ mahvolmadan etmez tecellî fakr-i kül
Giymeyen takvâ donun şâh olsa da hırmân gider

Bilmeyen asl-ı vücûdu bulmayan Mevlâsını
Sûretâ insân gelir de sîretâ hayvân gider

Cümle eşyâyı bizâtillâh kâim görmeyen
Görmez ol râhat yüzü nâlân gelir nâlân gider

“Men aref” sırrın duyup Mevlâsına varın veren
Hâdim-i insân olan insân gelir insân gider

Varlığındır mâni‘-i tevfîk olan etme cedel
Bu misâfir-hânede handân olan giryân gider

Nûr-ı tevhîdi karartır şehvet ü hırs u gazab
Hubb-i dünyâya dalan üryân gelir üryân gider

Dergâh-ı pîri, Cenâb-ı Hazret-i Belhî’ye kim
Sıdk ile dil bağlasa ol kul gelir sultân gider

Nefsile kâim olup kim secde etmez âdeme
Ey Kemâlî bil anı şeytân gelir şeytân gider