Bir avuç kaldı içimde senden
Dağıldım sensiz geçen her günden
Adını duysam dolar gözlerim
Sanki yetimim bu viran yerde ben

Medine’ye varmaz oldu yollarım
İçimde susmayan bir ahu zarım
Bir kere Ravza’na yüz sürmeden
Nasıl dinecek bu yangınlarım

Ya Resulallah yetiş imdadıma
Bu dünya ağır geldi ruhuma
Gecem sensiz, sabahım sensiz
Hasret düştü paramparça kalbime

Ümmetin dağılmış ey Nebiler Sultanı
Her sokak karanlık, kaybolmuş insanı
Bir senin adında huzur buluyor
Bu kırık gönlümün son limanı

Kâbe görünür de ağlar gözüm
Lebbeyk diyemez oldu bu özüm
Arafat rüzgârı değsin yüzüme
Belki diner içimdeki hüzün

Sallallahu ala Muhammed
Yanar içim her duyduğumda
Bir ümmet kaldı sensiz mahzun
Bekliyor kapında gözyaşlarıyla

Ben sensizliği öğrendim dünyada
Her sevinç eksik kaldı burada
Bir gün Ravza’da ölsem ne güzel
Adını anarken son nefeste…