Cenk borusu çalanda, asmazdı zora kulak,
Oğuz soyunun eri, Behram’ın oğlu Balak.

Yıldırımla gelirdi, ecele yön vererek,

Doludizgin atlarla, küfrü yere sererek.

Kahramanlıkta Hamza, cesarette Yavuz’du,
Adâletin îmanla yoğrulduğu havuzdu.

Tûfân-ı Nûh’a döner giriştiği savaşlar,
Kan gövdeyi yutardı, yana düşerdi başlar.

Harput’un mâverâya yükselen gür sesiydi,
Türk-İslâm tarihinin Yesevî nefesiydi.

Yaşından daha fazla zafer kazdı mâzîye,
Dar geldi koca cihan, tekbir tuğlu gaziye.

Haçlıya diz çöktüren demir bilekliydi o,
Korkuyu esir alan, Polat yürekliydi o.