Gün olur ey meh-i nâzım bu sabâhat da geçer
Bizi hicrânda koyan bu şeb-i hayret de geçer

Vâsıl-ı evc-i kabûl eyle recâmız yohsa
Yerde kalmaz sanma âh-ı felâket de geçer

Nâ-hudâ Nûh-ı Nebî olduğu dem şek yokdur
Gavta-i varta-i Tûfân bu nevbet de geçer

Hat gelip leşker-i hüsnü geçicek dildârın
Dili muğber iden ol kîne vü nahvet de geçer

Sâf kıl âyîne-i sîneni nîk ü bedden
Tab’a âmed-şud iden sûret-i hayret de geçer

Çekilenler kalır Es’ad bu cihân içre hemân
Vakt-i şâdî de gelir mevsim-i mihnet de geçer