Ey dirîğâ sana söz kâr itmedi
Pend ü tenbîh seni bîdâr itmedi

Nefsine şol zulmü kim sen işledin
Kimseye hiç yağu Tatar itmedi

Yâr didiklerin sana itdiğini
‘Âlem içre hergiz ağyâr itmedi

Şol ziyân sandığın ağyâr itdiğ
Assıları sana hîç yâr itmedi

Evliyâ pendin tutan kimesneler
Enbiyâ kavline inkâr itmedi

Baht anın kim bâtıla meyl eylemez
Vay ana kim hakka ikrâr itmedi

Anadan sağır u gözsüz doğanı
Mürşid âgâh u haberdâr itmedi

Neylesin gûşiş şu kimesneye ki
Rahmetine Hakk sezâvâr itmedi

Kimse ol vâr itdiğin yoğ idemez
Kimse ol yoğ itdiğin vâr itmedi

Varlığın yokluğa virenler gibi
Kimse hîç assılı bâzâr itmedi

Zihî yol arslanı kim cân u dilin
Dünye bendine giriftâr itmedi

Kimi gördün kim bu dünyâ son ucı
Şâzisin gam mâlını mâr itmedi

Gördü kim dâ var devâ yok anda hiç
Anın içün meyl-i davâr itmedi

Seg şeker yimedi yimez nitekim
Âdemîler meyl-i murdâr itmedi

Ol ne bülbüldür ki kargalar gibi
Leşe kondu ‘azm-i gülzâr itmedi

Kirtü ‘âşıklar cihân hûblarının
Zülfüne gönlünü berdâr itmedi

Anlayan “el-fakru fahrî” sırrını
Fakr ile fahr eyledi ‘âr itmedi

Kimse bîmâr olmayınca hiç tabîb
Derdine dermân u tîmâr itmedi

Ağlar ol kim haste-dildir derd ile
Sağlar âh u nâle vü zâr itmedi

Bu Kemâl Ümmî figân u nâlişin
Derd ile hiç değme bîmâr itmedi

Kulda yazuk kalmaz istiğfâr ile
Çünki tevbe kıldı ısrâr itmedi