Bu şehri Sitanbul ki bi-misl-ü behadır
Bir sengine yekpare Acem mülkü fedadır
Bir gevheri yekpare iki bahr arasında
Hurşîd-i cihan-tâb ile tartılsa sezadır
Bir kân-ı yımdır ki onun gevheri ikbal
Bir bağ-ı İrem’dir ki gülü izz ü alâdır
Altında mı üstünde midir cennet-i a’lâ
El-hak bu ne halet bu ne hoş âb u havadır
Her bağçesi bir çemenistan-ı letafet
Her kûşesi bir meclis-i pür-feyz ü safadır
İnsaf değildir onu dünyaya değişmek
Gülzarlarını cennete teşbih hatadır
Herkes erişir onda muradına onunçün
Dergâhları melce-i erbab-ı recadır
Kala-i maarif satılır suuklarında
Bazar-ı hüner maden-i ilm ü ulemadır
Camilerinin her biri bir Kûh-ı Tecelli
Ebrû-yı melek ondaki mihrab-ı duadır
Mescidlerinin her biri bir lücce-i envar
Kandilleri meh gibi lebriz-i ziyadır
Ser-çeşmeleri olmada insana revan-bahş
Gül-mâbeleri cana safa cisme şifadır
Hep halkının etvarı pesendide-i makbul
Derler ki biraz dilleri bi-mihr ü vefadır
Şimdi yapılan alem-i nev-resm-i safanın
Evsafı hele başka kitap olsa sezadır
Namı gibi olmuştur o hem Sa’d hem Âbâd
İstanbul’a sermaye-i fahr olsa revadır
Kûhsaarları bağları kasırları hep
Güya ki bütün şevk ü tarab zevk ü safadır
İstanbul’un evsafını mümkün mü beyan hiç
Maksud hemen sadr-ı keremkâra senadır