Ey serâser âleme sultân Süleymânum baba,
Tende cânum cânımın içinde cânanum baba,
Bâyezidine kıyar mısıin benüm cânum baba?
Bî-günâhım, hak bilür, devletlü sultânum baba.
Enbiyâ ser-defteri ya’nî ki Âdem hakki-çün,
Hem dahî Mûsâ ile İsâ vü Meryem hakkı-çün,
Kâinâtun serveri ol rûh-i a’zam hakki-çün,
Bî-günâhım, hak bilür, devletlü sultânum baba.
Sanki Mecnûnam bana dağlar başı oldu durak,
Ayrılup bi‘l-cümle mâl ü mülkden düşdüm ırak
Dökerüm gözyaşunu “Vâ-hasretâ dad el-firâk”
Bî-günâhım, hak bilür, devletlü sultânum baba.
Kim sana arzeyleye hâlim eya Şâh-i Kerîm
Anadan, kardaşlarumdan ayrılup kaldum yetîm,
Yok benüm bir zerre isyânum, sana Hakdur ’alîm,
Bî-günâhım, hak bilür, devletlü sultânum baba.
Bir nice ma’sûmum oldugun şehâ bilmez misin,
Anlarun kanuna girmekden hazer kıilmaz mısın
Yoksa ben kulunla Hak dergâhına varmaz mısın
Bî-günâhım, hak bilür, devletlü sultânum baba.
Hak teâlâ kim cihanın şahı itmişdür seni
Öldürüp ben kulunu güldürme şahum düşmeni
Gözlerim nuru oğullarımdan ayırma beni
Bigünâhum, Hak bilür devletlü sultânum baba.
Tutalum iki elim baştan başa kanda ola
Bu meseldür söylenür kim kul günâh itse n’ola
Bâyezîdin suçunu bağışla kıyma bu kula
Bîgünâhım Hak bilür devletlü sultânum baba