Önce kuşlar girdi kanımıza,
O kışkırtıcı taklalar,
O hırçın pikeler ayarttı bizi.
Sonra kanatlı düşlere teslim olduk,
Billur geceleri bir çırpıda kanatlayıp
Kadim diyardan hüküm giydik.
Ama bu da yetmez oldu artık bize
Ve gün geldi yamyam doyumsuzluğuyla diş geçirdik
Kısa metrajlı, silik görüntülü düşlerimize.
Hikmeti sorduk lisan-ı haliyle kuşta,
Kuş dile geldi, besmeleyle söze girdi:
“Biz hep enginlere uçarız,
Sarp kayalardan saldık mı kendimizi boşluklara,
Başımızı döndürür leylak kokulu vadinin silueti.
Bir çocuk umarsızlığıyla geçeriz ebemkuşağının altından
Ve selam dururuz kıkırdayarak karınca katarına.
Aşktan ve sevgiden yana ne varsa
Onu şakırız kulaklarınıza.
Kendisi varsa bile ölümün,
Korkusu yoktur aramızda.
İşte tüm bunlar için zikrederiz Rabbimizi
En güzel ve en hızlı uçuşlarımızda.”
Artık biz de bir çift kanat istedik,
Biz de yağmurlara tırmanıp
Kendimizi ince belli rüzgârın kucağına bırakmayı istedik.
“Lakin” dedi kuş,
“Uçmak için önce koşmayı öğrenmelisiniz ölüme!”
Ve bizler, yani tüm bedenler
Öksüz bırakıp geceyi,
Haykırırken hep bir ağızdan:
“İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn”
Kuşlarda kaldı aklımız…
Kuşlarda kaldı aklımız…