Meryem oğlu İsa’yı bana geri ver ya Rab. Korkuya tutulmuş yüreğimi bana bağışla. Umutsuzluğun cehenneminden, insan kalıntılarından, tutkunun kedere dönüştüğü o ölümlerden, göğsüme kurulmuş o mengeneden, darmadağınık, param parçalıktan sıyrılmayı bana bağışla. Bağışla ya Rab.
Neden insanların olmadığı bu ıssızlıkta çığlıklar yükselir? Yırtınan duygulara ram olmak garip kalır neden? Siz ey hiç olmanın ayrıcalığa dönüştüğü topraklar, hadi, hadi şimdi şefkat ile esirgeme yoksul ellerimden.
Dağ dağ yeşersem yüreklerde, son bulsa hasret anı her gün yürek dolusu ve her gün bir nehir dolusu çileyi yutmak müyesser olsa, doldursam avuçlarıma ve göğsüne Kudüs’ü dağlayan ben, güneşin öpülüp içildiği o an, Ya Rab, hediye etsem tarifsiz bir gökyüzüne…
Bana bağışla yüreğimi, bana geri ver. Meryem oğlu İsa’yı, bana geri ver.
Bana bağışla yüreğimi, bana geri ver. Meryem oğlu İsa’yı, bana geri ver, bana geri ver…
Ya Rab, toprakla dost, karanlıkla sırdaş, mezar taşlarıyla anlam. Uzaklığa ifade, âşık olmak güneşe, Ay’ı ikiye bölmek ortadan ve anlamak, seni anlamak… Bana bir bir anlat.
Sancımı artıran bir gülümsemek kopart içimde. Beni benden al, beni benden al. Hiç olmak tutkusunu bana bağışla. İsa’yı bana geri ver ya Rab. Geri ver ya Rab…
Bana bağışla yüreğimi, bana geri ver. Meryem oğlu İsa’yı, bana geri ver, bana geri ver…
Bana bağışla yüreğimi, bana geri ver. Meryem oğlu İsa’yı, bana geri ver, bana geri ver…
İstemedim mi ya Rab? İsteyemediklerimi bana hatırlat. Sensiz olmaktan beni koru. Koru ya Rab. Koru ya Rab. Koru ya Rab.