Utanıyorum ey Allah’ım, utanıyorum, Sana kul olamamaktan korkuyorum.
Her çağrına düşe kalka da olsa koşmalıydım, Ezanlar yükselince içimden ürpermeliydim, Tüylerim diken diken olmalıydı. Seninle buluşmanın heyecanını yaşamalıydım ve bir dahaki namaz vaktine kadar hasretinden kaynayan özlemimi taşımalıydım.
Çayımı rahat içeyim, Namaz aradan çıksın diye gelmemeliydim huzuruna. Kendime teselli olsun diye değil, Sana kul olmak için koşmalıydım. Ve namaz vakitlerinde değil sadece, Sana her zaman, her yerde koşmalıydım. Seven sevdiğinden ayrılır mı, ayrı kalır mı diye hep buluşmalıydım seninle.
Biliyorum namaz vakti değil ama ben Seni çok özledim Allah’ım, sana geldim, Seni çok özledim deyip kıyamda durmalıydım. Başım önümde, hatalarımdan utanarak Rükûlarda bulmalıydım kendimi. Secdede haykırmalıydım: Allah’ım, sana şükürler olsun! Şükürler olsun sana, Beni kabul ettin, geri çevirmedin, Bekletmedin, kovalamadın kapından. Utanıyorum ey Rabbim, çok utanıyorum, Sana kul olamamaktan korkuyorum.
Zamanı veren sensin, Bu zamanı en çok seninle yaşamalıydım. Delikanlı çağımda uykularımı bölmeliydim her gece vakti. Yatağımdan sıçramalıydım bir anda. Seccademin susuzluğunu gözyaşlarımla sulamalı, Secdelerimle beslemeliydim.
Bedenler uykudayken ben seninle, Seninle teheccüdlerle aydınlatmalıydım odamı. Dualarım hep kendime olmamalıydı. Belki… Belki şu an biri dardaydı, Belki biri şu an yolda kaldı, Belki biri hasta yatağında inim inim inliyor. Senden başka kim duyabilir onları ya Rabbi? Sen… Sen çare ol demeliydim her duamda. Sadece beni düşünmemeliydim.
Hesap sormaz mı bana komşum, arkadaşım, eşim, dostum? “Neden… Neden beni de dualarına katmadın?” diye. Oysa… Oysa Müslüman kenetlenmeliydi birbirine, Koşmalıydı her derdine. Dua… Dua en tesirli ilaç değil miydi? Neden bencil olduk?
Utanıyorum Allah’ım, Sana kul olamamaktan korkuyorum. Sadece içim daralınca, huzursuz olunca gelmemeliydim. Sana muhtaç olduğumu en mutlu olduğum anda hissetmeliydim. Her şükürde, her nefeste Senin varlığına şükredebilmenin şükrünü yaşayabilmeliydim.
Sevgiliye en güzel sözleri yazan kalemim konuşmalıydı benimle. “Sevgiliye sana sevdireni unuttun mu?” diye, “Utan ey şair, utan!” diye. Kalem konuşmadan, parmaklarım yazmadan gönlüm konuşmalıydı. Her işin başında seni haykırmalıydım: Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adıyla.
Dara düşünce bile sevinmeliydim, “Rabbim… Rabbim beni unutmadı” diye. Bir misafir gibi ağırlamalıydım her sıkıntıyı. Sabır mı ikram etsem, tefekkür mü, teslimiyet mi diye elim ayağıma dolaşmalıydı. Memnun etmeliydim gelen her zorlukları, “Sen… Sen gönderdin” diye Allah’ım.
Yine başım belalarda değil, “Yine Rabbim benimle” demeliydim. Demeliyiz ve diyorum: Lâ tahzen innallâhe meanâ (Mahzun olma, üzülme; Allah bizimle beraberdir.)