Son bir defa bak gözlerime böyle sevgi dolu görmeyeceksin beni bir daha karanlık gecelerini aydınlatamam artık kararttığın gündüzlerim var nasıl olsa sen koydun bu ayrılığın adını Bırak da gelişim gibi gidişim de onurlu olsun sakın, sakın yalvarma, senin gururun var, sen gururlusun Ben sevdim mi gerçek severim.
Ne sulara yazılar yazabilirim Ne de yıldızları ellerime alabilirim Öyle süslü kelimeler bilmem yalandan Ben sevdim mi gerçek severim Fallarda ümit aramam, burçlardan ders almam Ne nehir olur sana akabilirim, ne de okyanus olabilirim Ben sevdim mi gerçek severim.
Ben ne bir kelebeğin tül kanatlarına adını yazabilirim, ne de gökyüzüne ben ne rüzgârlarla sana haber gönderebilirim, ne de güneşe buzlarla ismini yazabilirim eğer ağlarsam da gözyaşlarım öyle sel olmaz İçime bırakırım acılarımı, kimseler anlamaz Ben sevdim mi gerçek severim
Ben sevdiğimi kalbimde beslerim aç mısın, susuz musun diye sormam sahte gülücüklerle de seni yormam Neyse halim, onu görürsün gözlerimde Ya gözlerimde yaş vardır ya da tebessüm yüzümde Ya silersin gözyaşlarımı ya da gülersin benimle Öyle çok şey istemem senden Yaradana kul ol, bana yar Ben seni taşırım başımda, başım musallaya uzanana kadar.
Hani, hani bu aşk bir ömür boyu sürecek diyordun? Bak, istifan çok erken oldu Sevgimi kaldıramadın Ben şimdi senin yaşadığın bu şehirde nasıl yaşarım? Konya’nın hangi sokakları avutur beni? Giderim, giderim bu şehirden Ve senden başkasını da böylece sevemem Benim gönlüme bir defa girilir, çıkarken de imha edilir Bu şehirden de gidiyorum ya artık, dönüşüm olmaz, bunu böylece bil
Şimdi ne dökülen saçlarımın hesabını soracağım sana Ne uykusuz kalan gözlerimin feryadını Ne de senin uğruna kaybettiğim yılların hesabını sormayacağım sana Sana bıraktığım bu son şehirde Bir cümlenin içine anlatılmaz bir sevgi gizledim Sen, sen o kelimeyi okuduğunda bütün mısralar titreyerek: “Seni seviyorum” diyecek…
Benden yana helal olsun hakkım varsa Ben… ben sevdim mi gerçek severim Anlasana… Anlasana…