Gel kendini bil geçmeden ömrün bu fenadan
Bir mürşide bağlan haber al zevk-i bekâdan
Rüzgâr gibi geçmekte günün gafleti, terk et
Gir mekteb-i irfâna, oku ilmi Hüdâ’dan
Dünyada hezar, fende baş olsan sana derler
Her şeyi bilir, kendini bilmez cühelâdan
Girdaba düşen kurtaramaz kendini asla
Kâmil çıkarır hufre-i girdab-ı belâdan
Alâyiş-i beyhûdeye aldanma, tuzaktır
Allah’ı seven geçmelidir hubb-i sivadan
Zan ehli tapar vehm ile mechul-i ilâhe
Hakk’ı tanıyan dem vuramaz çun ü çirâdan
Tut her sözünü aşk ile sen mürşid-i pâkin
Tab’ın yok olur zulmeti ol nur-ı ziyâdan
Bir dil ki dilârâyı bilip oldu dil-âgâh
İsmi yazılır defter-i aşka “Urefâdan”
Bâki’ye ulaşmak dileyen olmalı fânî
FÂNÎ cana bin can katılır nefh-i Hüdâ’dan