Ey mebde-i âlem, sebeb-i mevcûdât,
Vey sâhib-i ahlâk-ı hasen âlî zât;
Kâdir mi ola nev’-i beşer meddâhın,
Vasfında nüzûl eyledi çün kim âyât.
****
Îcâd-ı cihâna hilkatindir bâis,
İdhâle bizi inâyetindir bâis;
Ey şâh-ı rusûl, kesretine cürmümüzün,
Hep arzû-yı şefâatindir bâis.

[Ey âlemin kaynağı, varlığın sebebi. / Ey güzel ahlak sahibi
yüce zât. / İnsan cinsi seni övmeye nasıl güç yetirsin? /
(İnsanlar güç yetiremediğinden) seni övmek için Allah’tan
ayetler indi. ]
[Bu cihanın icadına senin yaratılışın sebeptir. / Bizi bu
resme dahil ediş de senin inayetinledir. / Ey Resullerin şâhı!
Günahımızın çokluğuna…/ Senin onlar için şefaat etmeni
arzulamamızdır sebep. (Sen şefaat et, rahmetini açığa çıkar,
bize nazar kıl diye günah işliyoruz.) ]