Hatîce Sultan’dan doğan nûr-sîma,
Adı Fâtıma, nâm-ı Betül Zehrâ;
Zevce-yi pâk-i Aliyyü’l-Mürtezâ,
Hem nâzenîn-i Habîb-i Kibriyâ.
Fâtıma yâr-ı cân-ı Mustafâ’dır,
Mahşerde imdâd-ı Resûl ondadır.
Teşrîf edince huzûru Fâtıma,
Kıyâm eder Fahr-i âlem kızına;
İnciten ol Hayru’n-nisâ’yı aslâ,
Erişmez şefâat-i Mustafâ’ya.
Fâtıma yâr-ı cân-ı Mustafâ’dır,
Mahşerde imdâd-ı Resûl ondadır.
Uhud’da ashâbın oldu sâkîsi,
Habîbin gül-i ruhsârının tabîbi;
Kendisi açken doyurdu fakîri,
Terk-i dünyâ ile vuslat tâlibi.
Fâtıma yâr-ı cân-ı Mustafâ’dır,
Mahşerde imdâd-ı Resûl ondadır.
Günahkâr ümmetin ümîdi sende,
Her hâlinle benzersin cân Ahmed’e;
Âsiye, Meryem; vâliden Hatîce,
Onlar ile sultân oldun cennete.
Fâtıma yâr-ı cân-ı Mustafâ’dır,
Mahşerde imdâd-ı Resûl ondadır.
Biz bende-i evlâd-ı Fâtımâ’yız,
Hasan-ı mihr-i vefâ yârânıyız;
Hem Hüseyn-i Kerbelâ nâlânıyız,
Âl-i Resûl’ün kulu kurbânıyız.
Fâtıma yâr-ı cân-ı Mustafâ’dır,
Mahşerde imdâd-ı Resûl ondadır.