Sırmalı saçlarına dokunsam da dünyanın
ellerimi dupduru bir nehirde yıkadım
yanmasın diye rüyam uyutup hayalleri
çimlenmeyen bir ardıç gölgesine kök saldım
yutkunmaktan örülü duvarda yaslı boynum
şiire nefes verdim cürmüme bakamadım
kederine sustukça kadere iman gibi
göğe ufalanarak gürbüz aşktan yaş aldım
anladım insanları huzursuz etti şiir
mısralar ateş oldu değince dudaklara
yetim bir çocuk gibi unutulmuş avluda
uzun bir suskunluğa döndü dilimde dünya
aylak adımlarımla şehrin yüzüne çarptım
yitirdiğim ne varsa yüzünün çarşısında
seni bulunca meğer aslımı kaybetmişim
bilmezdim suya düşer gönülden önce sevda
kurumuş bir ağacın cılız dalına baktım
mevla kadirdir dedim yeşeren dallara da
yaralı kovuktaki yağmur damlasında sır
tanrı’ nın testisinde suya olmaz elveda
basit kelimelerden ağır yaralar aldım
saymadım kaç mevsimi üşüdüm ayazında
ağlamaktan gelmemiş gibi gülüp dostlara
buluverdim kendimi bin hüzünlü huzurda
yırtılmadı gömleğim ama göğsüm hep kuyu
içimde kırık heves kursakta her şey yarım
artık elini göster ipek mendilin kimde
hangi avuçta seni öpecek gözyaşlarım
ey göklere sığmayıp gönüle sığan tutku
arınarak düşeyim yoluna koşar adım
yıkanmış sözcüklerle sesleniyorum sana
bu kez seni sevmeye besmele’ den başladım