Özlemin çoğalır yorgun gözümde duvarlar içinde kalırım anne

Uzak akşamlara göçünce kuşlar yalnızlığa bilet alırım anne

Gecenin içinde bir dost ararım uzanır ellerim puslu camlara

Vaktin ipliğini hüzne sararım bakıp şehrin yorgun ışıklarına

Avluda on adım eder gökyüzü şimdi oralarda hangi mevsim var

Yüreğime inen her akşamüstü gözlerim uzak bir hasrete ağlar

Sözüm var ayrılık hasret üstüne elini özlemle öperim anne

Bir kasvet alıyor onurlu yüzünde ne olur beni de ağlatma anne