Aceb rüsvâ perîşânem anın derd ü belâsından
Olur mesrûr dil ü cânım belâ vü derd safâsından

Gedâ vü şâh kamu birdir o sultân kulluğunda hep
Yaradılmışa hor bakma ol ayrılmaz Hudâ’sından

Bu dost kokuların kokmağa cân bâğın harâb eyler
Güzer ister ‘avâıkdan ola cân fark kuvâsından

Nice kullar şâh oldular katı ebter kimileri
Nice diyebilem ben kim benim anlar gedâsından

Bulan dostu ile birlik dü-cihâna gönül virmez
O yana bakmadı bir kez geçüp nefsi hevâsından

İrişdim fakr sırrına berîyem varlığımdan ben
Çıkardım varlığı gidem heme yokluk libâsından

Kamu geçmeyesin cândan iremezsin o cânâne
Ki cân zevkiyle cân bulmak değil aklın kabâsından

Ki şerha şerhadır sînem açıldı yâre bî-merhem
Çoğaldıkça kamu derdim doluyam dost safâsından

Gönül ‘aşk bahrına düşdü ki anda gark olup cânâ
‘Aceb müstağrak oldum ki haberim yok kurâsından

Gel imdi Nûh keştibâna tapşır özünü sen kim
Ola tûfân kamu ‘âlem anın korkma penâsından

Fenâ meydânına girdim dönerem yâne yâne ben
Bâkîyem dost bekâsıyla fenâ bulmam bekâsından

Bana irmez kat’an hayât-ı lem-yezel buldum
Ebed hayyem kamu anda bu Ünsî dost ‘atâsından