Bakanlar dîde-i cân ile dâim nûr-ı Mevlâ’ye
Bırakırlar gönülden bakmağı ednâ vü a’lâye

Kemâli cânibi vardır ki her bir zerrenin şeksiz
Görür ehl-i fenâ ol zerrede envâr-ı bî-gâye

Hakîkat sırrına mâlik olan ehl-i sa’âdetler
Mecâz-ı mevce bakmayup irişdi asl-ı deryâye

Terakkî vü tenezzül sözlerin terk eyle ey tâlib
Fenâ ehline hiç yokdur arada menzil u pâye

Sakın bîçâreliği koma elden sen de Bîçâre
Ki yokdur sana bundan özge hergiz rıbh u sermâye