Ben bu ile garîb geldim kimse hâlim bilmez benim
Ne söylesem çün işidüp kimse dilim bilmez benim

İkiliği terk idüben birlik dilini söyelsem
Yetmiş iki millet dilin bilmeyen analamaz benim

Kesret dilini tayy kılup vahdet demini söylesem
Ne didiğim zevk itmeyen işidüp anlamaz benim

Hayret budur erenlere bî-hod-sıfat olanlara
‘Aşkın hâlin soranlara kâlim dimek olmaz benim

Varlık gidüp yokluk-sıfat olana direm menkıbet
Külli lisândan ma’rifet sözüm dile gelmez benim

Bir gülüne ‘aşkın gönül vireli bülbüle dönüp
Ağlamadın nidem dinüz gül yüzüme gülmez benim

Kim biliser ne Leylî’nin Mecnûn’uyam deli-sıfat
Tâ ki soram ‘aklım ana nişe gidüp gelmez benim

‘Aşkın gülistânın gören bilir ne dir bülbül güle
Yüz bin hezâra dönüben bu gülşenim solmaz benim

Aydın ilinde ay-sıfat boşalmadın nidem dinüz
Rûşenî’den tâbişile gönlüm evi dolmaz benim

‘Aşk özüdür ey Gülşenî diyen bunu bak gör tanı
Terk itmeyen mâ vü meni ne didiğim bilmez benim