Kendime yoklukdan özge bir eyü kâr bulmadım
Benden ednâ halk içinde kimse zinhar bulmadım

Şöyle fehm itdim ki varlıkdır beni yoldan koyan
Dâmen-i ‘aşka yapışdım dilde ağyar bulmadım

Zühd ü takva ‘âr u nâmûs perdesini çâk ider
‘Aşka hemdem olalı gönlümde hîç ‘âr bulmadım

Tamu odundan eşeddir intizârın âteşi
Andan özge mü’mini hâlis kılar nâr bulmadım

Tîg-ı hicrân sînemi deldi onulmaz yâresi
Rûm’u Şâm’ı eyledim geşt ana tîmâr bulmadım

Rahm idüb Rahmân bu ‘aşkı eyledi ihsân bana
Andan a’lâ halk içinde hoş kafadâr bulmadım

Bildi Kuddûsî muhakkak nefsinin gümrahlığın
Didi benden gayrı halk içre günahkâr bulmadım