Cânımı cânâna teslîm eyledim kurbân gibi
Kaydımı sildim cihândan tîg-bendlik kalmadı
Sen Emînî ile bir etdin sözü ayne’l-yakîn
Gizli sırlar meydan aldı ayn-ı cemlik kalmadı
Mâye-i esrâr-ı dil peymânesin nûş eyleyip
Hâne-i kalbimde aslâ başka renklik kalmadı
Tîg-ı müjgânımla kazdım Kaf dağın mahv eyledim
Zâhir oldu gizli kuşlar perde-zenlik kalmadı
Hızr-veş âb-ı hayâtı nûş edip kandım bugün
Gark olup ummân-ı bahre senlü benlik kalmadı
Söyleme Fatma Bacı bilmez seni bî-derd olan
Deme kim Hakk sevgisinden gayri şenlik kalmadı

[Ben canımı canana teslim ettim kurban gibi. /
Kurban postundan tığbend yapılır, ben kaydımı öyle bir sildim ki o kadarcık parçam da kalmadı.]
[Eminî ile sözü bir ettin ve gözle yakınlaştın hakikate. /
Böylece gizli sırlar gördün ki, ayin-i cem gibi gizli saklı bir hal kalmadı ortada. ]
[Gönül sırlarının mayası ile demlenen bu kadehi içip. /
Gönül evinde başka rengin kalmadığı bir aleme yükseldin.]
[Kirpiklerimin okuyla Kaf Dağı’nı kazdım mahvettim. /
Gizli kuşlar uçuştu, onlara perde çekmeye gerek kalmadı.]
[Hızır gibi ölümsüzlük suyundan içtim bugün. /
Okyanusa gark olan bir damla gibi bir olduk, sen ve ben kalmadı artık.]
[Fatma Bacı dertsizler seni bilmez, boşuna söyleme. /
Hakk sevgisinden gayrı mutluluğunun kalmadığını anlatma.]