Çünki âgâhsın gönül, sırr-ı nihân lâzım sana
Varlığı mahv eyleyip terk-i cihân lâzım sana
Sen adem sahrâlarında bir güzel şâhbâz idin
Şimdi dâm-ı hestîye düştün figân lâzım sana
Dâm-ı cisme düşmeden Mevlâ’yı bulmaktır garaz,
Râz-ı aşkı bâdesin etmek iyân lâzım sana.
Cümle benlikden geçip mahv-ı vücûda ermeğe,
Hânkâh-ı aşkta pîr-i mugân lâzım sana.
Feyz-i istidâd sende zâhir oldu İffetâ
Her cihet şimden gerü dârü’l-amân lâzım sana.

[Sen uyanıksın ey gönül, sana gizli sırlar lazım /
Varlığını mahvedip dünyayı terk etmen lazım.]
[Yokluk çöllerinde bir şahin gibi uçuyordun /
Varlık tuzağına düştün feryad figan etmen lazım.]
[Cisim tuzağına düşmenin maksadı Mevlâ’yı bulmaktır /
Bundan böyle aşk sırlarını açığa çıkartman lazım.]
[Benlikten geçip vücudunu mahvetmek için /
Aşk dergâhında sana aşıkların Pir’i lazım.]
[Vuslata giden feyizler sende zahir oldu ey İffet/
Döndüğün her yer sana bir sığınak olsa gerek artık.]