Ey Hüdâ dergâhâ İsmail-veş kurbân gelir
Öyle bir kurbânın istikbâline gufrân gelir
Son nefeste zâtını takdîs ü tevhîd eyleyip
Dergeh-i gufrâna şâyân olan bir cân gelir
Kâmil insandır melâikden mukarreb Hazret’e
Âleme gelse sürûşân mutlaka insan gelir
Âferin ey Çeşm-i Âfet nev-bahâr-ı tab’ıma
Ravza-i irfândan bir bûy-i gül ü reyhân gelir

[Ey Allah’ım dergâhına İsmail gibi bir kurban geliyor. /
Bu kurbanı karşılamaya (ümid ediyorum ki) bağışlama ve rahmet geliyor.]
[Son nefeste seni takdis ve tevhid ile meşgul olup. /
Af dergâhını hak eden bir can gelir.]
[Allah’a meleklerden daha yakın olan ancak kâmil insandır. /
Dünyaya melek gelecek olsa mutlaka insan gelir.]
[Aferin sana ey Çeşm-i Âfet, ki ilkbahar gibi tabiatına. /
İrfan bahçesinden bir gül ve reyhan kokusu gelir.]