Âmine Hâtun der ol hayrü’n-nisâ
Çünkİ yere düşdü ol hayrü’l-verâ

BakDım anın hey’etine ol zamân
Secdeye varmış o nûru’l-müste’ân

Kulağım ağzına vurdum dinledim
Himmetini gördüm ol dem ağladım

Yalvarup Mevlâsına der yâ Ganî
Çün anâ iklîmine saşdın beni

Bana bağışla bu ‘âsî ümmeti
Çekmeyem tâ rûz-i ferdâ kürbeti

Ümmet isen anla ey ehl-i basar
Bu söze insâf ile eyle nazar

Doğduğu dem yokladı ol ümmetin
Sen anar mısın hiç anın sünnetin