Gel ey gönlüm benim bîhûde durma
Hudâ zikrine meşgûl ol oturma

Çün Allah eylediser cümle vârı
Bir emr ile senin hükmünde cârî

Senin içün yaratdı halkı Hâlık
Seni kendü içün sen anla bayık

Sana lâyık budur ol ola zikrin
Demâdem zâhir ü bâtında fikrin

Hüve’l-Hayyu oku sen “lâ ilâhe”
Hem “illâ Hû” ile iriş bu râhe

Dahi “ved’ûhu” hem sen “muhlisîn” di
“Lehü’d-dîn” olsa tan mı mâ u tîyn di

Bu bir âyet durur kim anla ey cân
Buna olmaz nazîr ü misl ü akrân

Kamu ef’âl ile zât u sıfatın
Budur aslı hayât ile memâtın

Kemâl ile bunu bilen kişiler
Gerek erkek ola vü ger dişiler

Me’âd ü mebde’i anlarlar el-hak
Beher şeyde usûlü fer’i mutlak

Velî bundan olan gâfil gümânsız
Sanasın bir kuru tendir o cânsız

Ki zîrâ nefy ile isbâtı bilmez
Sıfâtı bilmeyen ol zâtı bilmez

Sıfat âsârıdır ef’âl-i ‘âlem
Mu’ayyen zâtıdır Havvâ vü Âdem

Bu esrâr u bu envâr u bu iş’âr
Tükenmez niçe bin yıl olsa tekrâr

Velâkin dinle Gurbî’nin sözünü
Ola kim bulasın kendü özünü